Μετά την αιφνιδιαστική απόφαση ματαίωσης του Πατρινού Καρναβαλιού, τα γεγονότα τρέχουν και στη Πάτρα επικρατεί παραζάλη. Το σοκ μεγάλο, πρωτόγνωρες καταστάσεις, πρωτόγνωρα συναισθήματα που πρέπει όλοι μας να διαχειριστούμε.
Μέχρι να γράψω αυτό που θέλω, μοιράζομαι μαζί σας τα παρακάτω κείμενα:

Της Χαράς Αντιόχου
«Οι στολές ατσαλάκωτες, χωρίς ούτε ένα κομφετί κρυμμένο στο ρεβέρ του παντελονιού, θα μπουν στην ντουλάπα  των χρωμάτων. Μα δεν θα έχουν τίποτα να διηγηθούν…. Μόνο να ακούν θα μπορούν….  Στολές ψυχρές, αγέλαστες, αμέτοχες,  μέσα στο βουητό των αναμνήσεων, του γέλιου, του κεφιού, της χαράς, της παρέας. Τα καπέλα και οι μάσκες θα αρχίσουν ανυπόμονα να μετρούν αντίστροφα για το επόμενο καρναβάλι. Και γω, με τα καπέλα να γεμίζουν κάθε ελεύθερη επιφάνεια του σπιτιού σκέφτομαι και κάνω εικόνα το επόμενο καρναβάλι. Ένα καρναβάλι που το σπίτι δεν θα γίνει μοδιστράδικο και εργαστήρι. Συναντήσεις με μπύρες, τσίπουρα και ατέλειωτα γέλια για να βρεθεί το θέμα της στολής, δεν θα γίνουν. Η δημιουργική ακαταστασία δεν θα υπάρχει. Οι κορδέλες, τα πον πον, οι τρέσες και τα φτερά δεν θα εμφανιστούν…. Όλα θα είναι έτοιμα…
Βάζω το καπέλο μου το μισοτελειωμένο (ναι, το δικό μου είναι πάντα το τελευταίο καπέλο που φτιάχνω!). Χαμογελάω. Θα το φορέσω! Θα βγω στους δρόμους να τριγυρίσω. Δεν θα είμαι 3η στη σειρά παρέλασης. Θα είμαι η παρέλαση! Θα ακούσω το «Πατρινό Καρναβάλι για πάντα», από τα ηχεία κάποιου μαγαζιού. Θα συναντήσω τους φίλους μου και θα περπατήσουμε παρέα. Γιατί το Καρναβάλι είναι η Παρέα!!!
Καλό Καρναβάλι!!»

Και της Ασπασίας Αντωνάτου:
«Για τους εκτός Πατρών φίλους που απορούν για την μαζική θλίψη που μας κυρίευσε με την ακύρωση του καρναβαλιού μας:
Όχι, δεν είμαστε παράλογοι, καταλαβαίνουμε την επικινδυνότητα της κατάστασης (απλώς ο παραλογισμός του να ακυρώνεις μόνο την παρέλαση και όχι άλλες εκδηλώσεις μας ενοχλεί)!
Όχι, οι περισσότεροι από μας, σχεδόν όλοι μπορώ να πω, δε λυπούμαστε, ούτε για τα λεφτά που θα χαθούν από την πόλη, ούτε για την διασκέδαση και το ξεφάντωμα  του τελευταίου τριημέρου!
Στεναχωριόμαστε για το καρναβάλι που αγαπάμε, γιατί είναι οι κόποι, οι προσδοκίες και οι ελπίδες μιας ολόκληρης χρονιάς !
Γιατί, αν δεν έχεις ζήσει την προετοιμασία, το χάρτωμα, τις κατασκευές, την δημιουργία στολών, όλον αυτό τον αέρα δημιουργίας που πλανιέται στην πόλη, (τουλάχιστον τους τελευταίους τέσσερις μήνες), δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα !
Αυτά ...Για την αποκατάσταση της καρναβαλικής αλήθειας μας!»

ΥΓ. Το απόσπασμα της εφημερίδας είναι από τότε που μας είχε ξανασυμβεί,
Εφημερίδα Πελοπόννησος 10/3/1964 και προέρχεται από το αρχείο του Στέλιου Αποστολόπουλου